De jonge trommelaar stierf veilig in Jezus armen!

"Genade verandert!"

"De allergrootste zondaar!"

"Ook het harde godsdienstige hart van een Jood Die Jezus haat.

"Onweerstaanbare kracht van dat vervloekte kruis!"

"Het bloed, gestort op dat kruis, vermorzeld alle weerstand!"

"De stormwind van genade blaast het weg als kaf!"

Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog was ik (Dr. M. L. Rossvally (1828 – 1892) chirurg in het Amerikaanse leger. 

Na de Slag bij Gettysburg (1863) lagen er honderden gewonde soldaten in mijn hospitaal, waaronder achtentwintig die zo ernstig gewond waren dat ze onmiddellijk mijn hulp nodig hadden – de meesten met ledematen die geamputeerd moesten worden.

Een van hen was een jongen die nog maar drie maanden in dienst was en te jong voor een soldaat, had zich aangemeld als trommelaar. 

Toen mijn assistent-chirurg en een van mijn verzorgers hem chloroform wilden toedienen, voorafgaand aan de amputatie, draaide hij zijn hoofd weg en weigerde het te ontvangen. 

Toen de verzorger hem vertelde dat het op doktersvoorschrift was, zei hij: "Stuur de dokter maar naar me toe".

Toen ik aan zijn bed kwam, zei ik: "Jongeman, waarom weiger je chloroform? 

Toen ik je op het slagveld vond, was je er zo slecht aan toe dat ik het nauwelijks de moeite waard vond om je op te rapen. 

Omdat ik niet wilde dat je op het slagveld zou sterven, heb ik bevolen je hierheen te brengen; maar je hebt nu zoveel bloed verloren dat je te zwak bent om een ​​operatie zonder chloroform te doorstaan, dus je kunt beter wat van mij krijgen".

Hij legde zijn hand op de mijne en keek me recht in de ogen. 

"Dokter, op een zondagmiddag toen ik negen en een half jaar oud was, gaf ik mijn hart aan Christus. 

Ik leerde Hem toen te vertrouwen; ik heb Hem sindsdien altijd vertrouwd, en ik kan Hem nu ook vertrouwen. 

Hij is mijn kracht. 

Hij zal me steunen terwijl u mijn arm en been amputeert".

Ohhh... de blik die die jongen me gaf, zal ik nooit vergeten. 

Destijds haatte ik Jezus, maar ik respecteerde de loyaliteit van de jongen aan zijn Verlosser.

En toen ik zag hoe hij Hem tot het laatste moment liefhad en vertrouwde, raakte dat mijn hart diep. 

Ik deed voor die jongen iets wat ik nog nooit voor een andere soldaat had gedaan: ik vroeg hem of hij zijn legerpredikant wilde spreken. 

"O ja, meneer", antwoordde hij.

Toen legerpredikant R. kwam, herkende hij de jongen meteen van de vele gebedsbijeenkomsten in de tent. 

Hij pakte zijn hand en zei: "Wel, Charlie, wat jammer dat je er zo slecht aan toe bent." 

"Oh, het gaat wel goed met me, meneer", antwoordde hij. 

"De dokter bood me chloroform aan, maar ik heb dat geweigerd. 

Als mijn Heiland me roept, kan ik in mijn volle verstand naar Hem toe gaan". 

"Je zult misschien niet sterven, Charlie," zei de legerpredikant, "maar als de Heer je wegroept, is er dan iets wat ik voor je kan doen als je er niet meer bent?" 

"Aalmoezenier, wilt u alstublieft uw hand onder mijn kussen leggen en mijn kleine bijbel pakken? 

Daarin vindt u het adres van mijn moeder. 

Wilt u die alstublieft naar haar opsturen en een brief schrijven? 

Vertel haar dat ik sinds de dag dat ik van huis vertrok geen dag heb laten voorbijgaan zonder een gedeelte uit Gods Woord te lezen en dagelijks te bidden dat God mijn lieve moeder zal zegenen, of ze nu onderweg is, op het slagveld of in het ziekenhuis".

Hij draaide zich naar me toe en zei: "Nu, dokter, ben ik er klaar voor. 

Ik beloof u dat ik niet eens zal kreunen terwijl u mijn arm en been amputeert als u me geen chloroform wilt geven".

Ik stemde toe en gedurende de hele operatie hoorde ik hem alleen maar zeggen: "O Jezus, gezegende Jezus, sta me nu bij".

Na de operatie...
Die nacht kon ik niet slapen want waar ik me ook heen draaide, ik zag de ogen van de jongen, en als ik mijn ogen sloot, bleven de woorden: 

"Gezegende Jezus, sta me nu bij" in mijn oren nagalmen. 

Tussen twaalf en één uur verliet ik mijn bed en ging naar het ziekenhuis; iets wat ik nog nooit eerder had gedaan, tenzij ik er speciaal voor was uitgenodigd, maar ik wilde de jongen zo graag zien. 

De nachtwacht vertelde me dat zestien soldaten waren overleden. 

"Hoe gaat het met Charlie Coulson, is hij bij de doden?" vroeg ik. 

"Nee, meneer", antwoordde de nachtwacht, "hij slaapt als een roosje". 

Toen ik bij zijn bed kwam, vertelde een van de verpleegsters me dat er eerder die dag leden van de YMCA ('Young Men's Christian Association') waren geweest, vergezeld door aalmoezenier R. 

Bij Charlies bed hadden ze gebeden en het lied "Jezus, minnaar van mijn ziel" gezongen, dat Charlie ook meezong. 

Ik begreep niet hoe die jongen, die zulke ondraaglijke pijn had geleden, kon zingen.

Vijf dagen nadat ik Charlies arm en been had geamputeerd, liet hij me komen.

En het was van hem dat ik mijn eerste evangeliepreek hoorde. 

"Dokter", zei hij, "mijn tijd is gekomen".

"Ik verwacht geen zonsopgang meer te zien maar, God zij dank, ik ben er klaar voor om te gaan. 

Voordat ik sterf, wil ik u van harte bedanken voor uw goedheid. 

U bent een Jood en gelooft niet in Jezus. 

Wilt u alstublieft hier blijven staan ​​en toekijken hoe ik sterf, vertrouwend op mijn Verlosser tot het laatste moment van mijn leven?"

Ik probeerde te blijven, maar ik kon het niet, want ik had de moed niet om toe te kijken hoe een christelijke jongen stierf, vol vreugde in de liefde van die Jezus die ik had leren haten. 

Dus verliet ik haastig de kamer.

Ongeveer twintig minuten later kwam een ​​assistent naar mijn kantoor en zei: "Dokter, Charlie wil u spreken. 

Hij zegt dat hij u nog één keer moet zien voordat hij sterft". 

Ik besloot naar hem toe te gaan echter ik was vastbesloten dat geen enkel woord van hem, mij ook maar enigszins zou beïnvloeden wat zijn Jezus betreft.

Toen ik de kamer binnenkwam, zag ik dat hij snel achteruitging. 

Hij vroeg me zijn hand te pakken en zei: "Dokter, ik houd van u omdat u een Jood bent. 

De beste vriend die ik in deze wereld heb gevonden, was een Jood". 

Ik vroeg hem wie dat was. 

Hij antwoordde: "Jezus Christus, aan wie ik u wil voorstellen voordat ik sterf; en belooft u mij, dokter, dat u nooit zult vergeten wat ik u nu ga vertellen?"

Ik beloofde het; en hij zei: "Vijf dagen geleden, terwijl u mijn arm en been amputeerde, heb ik tot de Heer Jezus Christus gebeden om uw ziel te bekeren".

Deze woorden raakten me diep in mijn hart. 

Ik kon niet begrijpen hoe hij, terwijl ik hem de meest intense pijn bezorgde, alles om zichzelf kon vergeten en aan niets anders kon denken dan aan zijn Verlosser en mijn onbekeerde ziel. 

Het enige wat ik tegen hem kon zeggen was: "Nou, mijn lieve jongen, het komt wel goed".

Met die woorden verliet ik hem en twaalf minuten later viel hij in slaap.

"Veilig in Jezus' armen".

Honderden soldaten stierven in mijn ziekenhuis tijdens de oorlog, maar ik volgde er slechts één naar het graf, en dat was Charlie Coulson, de tamboerjongen.

Ik reed vijf kilometer om zijn begrafenis bij te wonen. 

Ik liet hem een ​​nieuw uniform aantrekken en in een officierskist leggen met een Amerikaanse vlag eroverheen.

Verhoord gebed...
Die laatste woorden van die jongen maakten een diepe indruk op me. 

Ik was destijds rijk, althans in geld, maar ik zou elke cent die ik bezat hebben gegeven als ik hetzelfde voor Christus had kunnen voelen als Charlie. 

Maar dat gevoel is niet te koop met geld. 

Helaas! 

Ik vergat al snel het korte preekje van mijn christelijke soldaat maar ik kon de jongen zelf niet vergeten. 

Ik weet nu dat ik destijds diep overtuigd was van mijn zonden echter ik heb bijna tien jaar lang fel tegen Christus gestreden.

Totdat uiteindelijk het gebed van de lieve jongen werd verhoord en God mijn ziel bekeerde.

Ongeveer achttien maanden na mijn bekering woonde ik een gebedsbijeenkomst bij in Brooklyn. 

Het was een bijeenkomst waar christenen getuigden van de liefdevolle goedheid van hun Verlosser. 

Nadat een aantal mensen gesproken hadden, stond een oudere dame op en zei: "Lieve vrienden, dit is misschien wel de laatste keer dat ik het voorrecht heb om voor Christus te getuigen. 

Mijn dokter vertelde me gisteren dat mijn rechterlong bijna weg is en mijn linkerlong er ook erg aan toe is. 

Dus ik heb op z'n best nog maar een korte tijd bij jullie, maar wat er van mij overblijft, behoort Jezus toe. 

O, het is een grote vreugde te weten dat ik mijn zoon bij Jezus in de hemel zal ontmoeten. 

Mijn zoon was niet alleen een soldaat voor zijn land, maar ook een soldaat voor Christus. 

Hij raakte gewond in de Slag bij Gettysburg en viel in handen van een Joodse dokter die zijn arm en been amputeerde.

Hij stierf echter vijf dagen na de operatie. 

De legerpredikant schreef me een brief en stuurde me de Bijbel van mijn zoon. 

In die brief las ik dat mijn Charlie in zijn sterfuur de Joodse dokter had laten komen en tegen hem had gezegd: 

"Dokter, voordat ik sterf, wil ik u vertellen dat ik vijf dagen geleden, terwijl u mijn arm en been amputeerde, tot de Heer Jezus Christus heb gebeden om uw ziel te bekeren."

Toen ik dit hoorde, kon ik niet langer stilzitten. 

Ik stond op, liep de kamer door en zei, haar hand vastpakkend: "God zegene u, mijn lieve zus. 

Het gebed van uw zoon is verhoord. 

Ik ben de Joodse dokter voor wie uw Charlie bad, en zijn Verlosser is nu ook mijn Verlosser".

Bewerkt naar Touching Incidents and Remarkable Answers To Prayer van S. B. Shaw. Hier de weblink.

Reactie

Ik begon er al mee.

De alles verwoestende kracht van genade.

Het lied zingt ervan: "Genade zo oneindig groot",

Het doordringend vermogen is oneindig.

Niet tegen te houden!

God had ons zo lief dat Hij Zijn eigen Zoon offerde.

Op het altaar Golgotha.

Daar kwam uit Zijn liefde de genade stromen.

Woeste rivieren van Levend Water, kristalhelder!

Ook gebeden van heiligen zijn onweerstaanbaar.

Die doordringen alle luchtlagen en het universum!

Komen in de hemel op Gods reukwerkaltaar in het binnenste heiligdom terecht.

En worden met wierook geofferd voor Zijn aangezicht.

Een liefelijke reuk in Zijn neus.

Hij hoorde de gebeden van die jonge trommelaar.

En verhoorde die ook!

Die joodse dokter kon haten wat hij wilde.

Hij werd uiteindelijk overrompeld door de genade.

Die uit het bloed van het kruis vloeide.

Als vloeibare liefde van Christus Jezus voor alle zondaren!

Kom laat je onmiddellijk gevangen nemen door die genade.

Het helpt toch niet als je blijft tegenspartelen.

Gebeden van je moeder, grootmoeder hebben de troon bereikt!

Engelen kijken verlangend toe wanneer zij naar je toe mogen komen.

Om je door de Geest, die levendmakende Geest van Christus Jezus, te laten overwinnen!

Contact

Je kunt mij bellen (06-51046981), of appen.

Je kunt mij mailen (levendenstromendwater@gmail.com).

Of op andere sociale media bereiken.